Skip to content

Dzień Pamięci o Tragedii Górnośląskiej 1945 roku

Pojęcie Tragedii Górnośląskiej odnosi się do aktów terroru wobec Ślązaków: aresztowań, egzekucji oraz wywózek na Sybir i do kopalń Donbasu. Miały one miejsce przez kilka miesięcy po wkroczeniu Armii Czerwonej na Śląsk. Szacuje się, że na Wschód wywieziono – według różnych opracowań – od 20 do 90 tys. osób. Niektórzy nigdy już nie powrócili do domów. Ich liczba jest trudna do oszacowania; mogło być ich kilka tysięcy.

ZBRODNIE ARMII CZERWONEJ

ZBRODNIE ARMII CZERWONEJ

Śledztwa w sprawie zbrodni wojennych stanowiących zbrodnie przeciwko ludzkości, popełnionych poprzez naruszenie prawa międzynarodowego motywów narodowościowych
i politycznych polegających na dokonaniu w styczniu 1945 r. zabójstwa ludności cywilnej
w Gliwicach  (co najmniej 500 osób ), w Miechowicach, Stolarzowicach, Górnikach (co najmniej 220 osób), w Przyszowicach (kilkadziesiąt osób), w Murckach, dzielnicy Katowic (27 wziętych do niewoli żołnierzy węgierskich) poprzez żołnierzy Armii Czerwonej.

Począwszy od końca 1945 r. na teren Górnego Śląska wkraczała Armia Czerwona.
W granicach przedwojennej Polski wśród żołnierzy radzieckich była utrzymywana względna dyscyplina dotycząca obchodzenia się z ludnością cywilną, na ziemiach należących wcześniej (przed 1939 r.) do Rzeszy wszelkie ograniczenia zniknęły. Czerwonoarmiści dopuszczali się zabójstw, gwałtów rabunków wobec ludności cywilnej, przy czym zbrodnie nie miały planowanego charakteru, ale dotknęły przypadkowych osób, które znalazły się na drodze sowietów. Zbrodni dopuszczano się wobec Niemców, Polaków, mieszkańców Górnego Śląska odwołujących się wyłącznie do tożsamości regionalnej a nie narodowej, a nawet wobec robotników przymusowych przywożonych na te tereny z całej Europy czy jeńców wojennych. Częstymi ofiarami padali także księża katolicy i zakonnicy. Ciała grzebano przeważnie w mogiłach zbiorowych na pobliskich cmentarzach, cmentarzach, a gdy zabrakło miejsca – w polu obok cmentarzy.

OBOZY PRACY NA ŚLĄSKU

OBOZY PRACY NA ŚLĄSKU

Śledztwa w sprawie zbrodni komunistycznej polegających na bezpośrednim narażeniu pozbawionych wolności więźniów Obozów Pracy w Mysłowicach, Świętochłowicach Zgodzie i Jaworznie na niebezpieczeństwa utraty życia lub przynajmniej ciężkiego uszczerbku na zdrowiu poprzez ich przetrzymywanie w warunkach trwałego pod względem ilościowym i jakościowym niedożywienia oraz rażąco odbiegających od przyjętych
i obowiązujących wymagań higienicznych oraz sanitarnych, sanitarnych także zmuszanie ich do pracy w kopalniach i hutach.

 

Po przejściu frontu przez Górny Śląsk władze komunistyczne przejęły zachowane poniemieckie obozy: filie KL Auschwitz, Jaworzno, Mysłowice, Świętochłowice. Już od lutego do obozów tych kierowano pierwsze zatrzymane przez UB, MO i NKWD osoby. Byli to Ślązacy terenów wcielonych w czasie II wojny światowej do III Rzeszy, posiadacze II grupy volkslisty, członkowie NSDAP, Hitlerjugend oraz mieszkańcy miast, które po plebiscycie zostały włączone do Rzeszy – Gliwic, Bytomia czyli formalnie obywatele III Rzeszy. Do obozów trafiali bez żadnych ,,sankcji prokuratorskich czy sądowych’’. Pozbawieni byli właściwych racji żywnościowych, elementarnych warunków higieniczno sanitarnych, opieki medycznej, narażeni na szykany ze strony strażników, które często przebierały formy znęcania i tortur fizycznych i psychicznych. Wielu z nich zatrudniano
w kopalniach i innych zakładach pracy na Śląsku, co przy kiepskich racjach żywnościowych i nie przestrzegania przez pracodawcę zasad bezpieczeństwa pracy często kończyło się śmiercią lub kalectwem.

 

DEPORTACJE DO ZSRS W R

DEPORTACJE DO ZSRS W 1945 R.

Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, polegającej na deportacji, w okresie od lutego do kwietnia 1945 r. mieszkańców Górnego Śląska połączonej ze szczególnym udręczeniem, przeprowadzonej na podstawie uchwały Państwowego Komitetu Obrony ZSRS przez żołnierzy NKWD.

 

Uchwała ta została zaakceptowana na konferencji w Jałcie w dniach 4-11 luty 1945 r., gdzie postanowiono iż Niemcy winni płacić odszkodowania wojenne poprzez świadczenia pracy fizycznej przez obywateli niemieckich. Wraz z wkroczeniem na teren Górnego Śląska począwszy od końca stycznia 1945r., rozpoczęła się akcja zatrzymywania ludności zamieszkującej tamte tereny, głównie mężczyzn. Od początku lutego 1945r., pojawiały się ogłoszenia wzywające mężczyzn w wieku od 17 do 50 lat do zgłaszania się , w celu usuwania szkód wojennych. Mieszkańcy Śląska, przyzwyczajenie do rygorystycznego przestrzegania przepisów prawa, masowo stawiali się w tych punktach. Tam dostawali się już we władzę żołnierzy sowieckich. Po przejściu przez punkty zborne, wagonami towarowymi zostali wywiezieni w głąb Związku Sowieckiego do pracy głównie w kopalniach. Do dziś trudno ustalić liczbę deportowanych terenu Górnego Śląska. Szacuje się, że wywieziono 20 tys., a nawet 90 tys. osób.

    Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.

    Skip to content